Simplenews subscription

E-mailadres van de abonnee.
Stay informed - subscribe to our newsletter.

Page Notifications

Subscribe to: Bagatel-zaak

Op 1 juni 2016 wees het Gerechtshof Amsterdam een spraakmakend arrest. Spraakmakend omdat een ogenschijnlijk onschuldig vergrijp grote gevolgen voor de werknemer had. In meerdere media is erover bericht. De krantenkoppen spraken boekdelen en vatten de kern eigenlijk heel behoorlijk samen, namelijk ontslag om drinken flesje water; ontslag op staande voet voor alle duidelijkheid.

Onrechtmatig toe-eigenen
De werknemer werkte ruim 20 jaren bij een cateringbedrijf op Schiphol. Dit bedrijf hanteerde een zero-tolerance beleid dat erop neer komt dat iedere vorm van het iets onrechtmatig toe-eigenen door de werknemer een dringende reden voor ontslag oplevert. Dit beleid ligt vast in een gedragscode en de werknemer heeft zich met het ondertekenen van de arbeidsovereenkomst verbonden om zich te houden aan alle door zijn meerdere te geven voorschriften. Uit het geheel van het arrest blijkt dat de werkgever haar zero-tolerance beleid serieus nam door op verschillende momenten en op verschillende wijze daarvoor aandacht te vragen. Zo ook voor het verbod van 1 september 2019 om waterflesjes van en op de afdeling te drinken. Daarover stuurde de werkgever een uitgebreide e-mail. Ie e-mail zijn de nieuwe regels over het gebruik van waterflesjes opgenomen. De nieuwe regels zijn ook in  de gedragscode en de toelichting verwerkt. Die laten er ook geen misverstand over bestaan dat het onrechtmatig toe-eigenen van waterflesjes tot ontslag op staande voet leidt.

Waterflesje
De werknemer heeft op de dag van zijn ontslag de inhoud van een waterflesje in zijn dopper overgegoten om dat water te drinken. Het flesje water was afkomstig van een vlucht die net was geland; het zou worden weggegooid, maar was eigendom van een derde dan wel van de werkgever. De shiftleader betrapte de werknemer op het moment van overgieten. Daarop heeft de werkgever de werknemer op staande voet ontslagen. Het ontslag op staande voet houdt stand.

Zero-tolerance
Voor ontslag op staande voet is vereist dat er sprake is van een dringende reden, terwijl het ontslag ook onverwijld gegeven moet worden; onnodig talmen is taboe. De dringende reden moet zowel objectief dringend als subjectief dringend van aard zijn; de reden zelf moet dus dringend zijn, maar ook als dringend worden ervaren door de werkgever. Ook de werkgever zelf moet van oordeel zijn dat het langer voortduren van de overeenkomst onaanvaardbaar is. Het Gerechtshof neemt als uitgangspunt dat het overgieten van het water vanuit het flesje in de dopper - met de bedoeling dat water te drinken - de werknemer daarmee het water zich heeft toegeëigend. Het enkele overgieten is daarvoor voldoende. Voorts stelt het Gerechtshof vast dat de werknemer ook wist dat wat hij deed verboden was, terwijl het Hof ervan uitgaat dat de werknemer ervan op de hoogte was dat het onrechtmatig toe-eigenen van aan derden toebehorende zaken worden bestraft met ontslag op staande voet. Voor dat zero-tolerance beleid toont het Gerechtshof in algemene zin ook begrip, terwijl het vaststelt dat de werknemer dat beleid ook niet als zodanig ter discussie heeft gesteld. Ondanks de persoonlijke omstandigheden, zoals de lange duur van de arbeidsovereenkomst, zijn goede functioneren en de ernstige financiële en andere gevolgen die het ontslag meebrengen, weegt “het klemmende karakter” van de door de werkgever gevoerde beleid zwaarder. 

Niet mis te verstaan
Het arrest geeft er blijk van dat een consistent en duidelijk vastgelegd en gecommuniceerd beleid voor de werkgever goede basis biedt om aan dat beleid stevige sancties te verbinden. De kenbaarheid van het beleid en de consequente toepassing daarvan zijn daarvoor belangrijke peilers. Uit dit arrest blijkt dat deze werkgever altijd hard ingreep door de sanctie van ontslag op staande voet toe te passen. In de gedragscode en de toelichting daarop, maar ook in personeelsbijeenkomsten en in e-mails werd het personeel van het beleid op de hoogte gebracht, op de hoogte gehouden en concreet gewezen op de gevolgen van het schenden van de regels. Daarbij motiveerde de werkgever ook expliciet waarom het beleid zo sterk was terwijl ook steeds gewaarschuwd werd dat het minste of geringste vergrijp tot onmiddellijk ontslag leidt. De werkgever maakte dat op niet mis te verstane wijze duidelijk.

Concrete gevallen
Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat het een garantie is dat het ontslag altijd in stand blijft. Zoals het Gerechtshof ook laat blijken, mag er dan in algemene zin begrip zijn voor dergelijk zero-tolerance beleid, maar het Hof toetst het ontslag in concrete gevallen. Er kunnen altijd goede redenen of een rechtvaardigingsgrond zijn die een ontslag op staande voet in de weg staan. Dat betekent wel dat de werknemer met een goed verhaal moet komen. In de onderhavige casus bleek dat niet het geval. Een en ander klemt temeer als de werknemer afdoende op de hoogte is van de geldende regels en de sanctie die daarop staat. 

leerzaam
Zeker, het is maar een onbenullig flesje water dat deze werknemer zijn baan kost. Dat lijkt op het eerste gezicht wellicht buitenproportioneel, maar, zoals de werkgever aangeeft, zijn die maatregelen zo streng, omdat door het toeëigenen van zaken het vertrouwen wordt geschaad en daardoor wegvalt; het gaat om blindelings vertrouwen. Als dat de kern van de boodschap is die op allerlei manieren is gecommuniceerd en vastgelegd, weet de werknemer waaraan hij toe is. Daar kan de werknemer rekening mee houden en dan is het te billijken als ontslag volgt na het overgieten van een beetje water uit een flesje in je eigen dopper. Wat dat betreft een leerzaam arrest.

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Filtered HTML

  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.