Assertieve advocaten

In de discussie over de stelselwijziging van gefinancierde rechtsbijstand, voeren advocaten zuivere juridische argumenten aan tegen de voorgenomen stelselwijziging. Daarbij worden, zoals het advocaten betaamt, telkens de bezwaren naar voren gebracht die aandacht vragen voor de negatieve gevolgen voor de rechtzoekenden. En die bezwaren zijn terechte bezwaren en goede argumenten om van de stelselwijziging af te zien.

Echter, in hun gedrevenheid om op te komen voor de belangen van anderen, vergeten zij hun eigenbelang. Daardoor schaden zij niet slechts hun eigenbelang, maar ook de belangen waarvoor advocaten opkomen. Immers, sociaal-advocaten kunnen hun werk alleen goed doen als daartegenover een redelijke beloning staat. Juist daar wringt de schoen. Terwijl uit meerdere onderzoeken is gebleken dat sociaal-advocaten veel te weinig verdienen, blijft minister Dekker weigeren de vergoedingen te verhogen. Dat betekent concreet dat veel advocaten inmiddels al jaren onderbetaald worden en in feite werken aan verlieslatende zaken. Dat is verwerpelijk en niet acceptabel. Ofschoon de Orde van Advocaten ook zelf constateert dat onder sociaal-advocaten sprake is van stille armoede, komt ook zij niet veel verder dan op te komen voor de belangen van rechtzoekenden. Dat is uiteraard heel nobel, maar lost de problemen van sociaal-advocaten niet op. 

En werkelijk er is geen beroepsgroep te bedenken die diensten of zaken aanbiedt zonder daar zelf voldoende inkomen mee te verdienen. Uiteindelijk leidt een verlieslatende activiteit tot een faillissement met alle gevolgen van dien. Bij sociaal-advocaten is het kennelijk geaccepteerd om van hen wel te verwachten dat zij hoogwaardige rechtsbijstand verlenen, maar daarvoor te weinig te vergoeden. Sterker nog, minister Dekker vindt het normaal dat sociaal-advocaten het tekort voor eigen rekening nemen. Dat tekort moeten sociaal-advocaten compenseren door daarnaast een commerciële praktijk te voeren. Er is ook hier geen beroepsgroep te bedenken die bereid is om verlieslatende gesubsidieerde activiteiten met eigen commerciële middelen op te vangen. Dat is gewoon apert onredelijk.

Om misverstanden te voorkomen, is dit geen pleidooi voor een gemakkelijk verdienmodel. Sociaal-advocaten hoeven ook niet rijk te worden van gefinancierde rechtsbijstand, want ook dat zou onredelijk zijn. Waar het omgaat is dat sociaal-advocaten die vergoeding krijgen die kostendekkend is en een redelijk inkomen garandeert. De overheid zelf heeft de norm gesteld door het inkomen van de advocaat gelijk te stellen aan een rijksambtenaar in een bepaalde schaal. Dan brengt de redelijkheid mee dat diezelfde overheid dan ook op basis van die norm de vergoeding regelt. Het is een overheid onwaardig en ook in strijd met de beginselen van goed bestuur te weinig vergoeding te betalen. En het is geen oplossing om de beroepsgroep te saneren of rechtsbijstand te vercommercialiseren. Het is de overheid zelf die een schild voor de zwakken behoort te zijn. Diezelfde overheid heeft dan ook de (morele) plicht een goed stelsel van gefinancierde rechtsbijstand in stand te houden. Dat is in het algemeen belang. De huidige plannen van minister voldoen daar eenvoudigweg niet aan. Alle reden om het plan naar de prullenmand te verwijzen en gewoon te doen waartoe de overheid geroepen is en zichzelf heeft gebonden. Sociaal-advocaten mogen wel wat assertiever worden. Belangen behartigen ten koste van het eigenbelang gaat ten langen leste ten koste van de doelgroep waarvoor zij opkomen. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Reacties

"En werkelijk er is geen beroepsgroep te bedenken die diensten of zaken aanbiedt zonder daar zelf voldoende inkomen mee te verdienen.". Ja die is er wel: denk aan ZZP-ers, kleine ondernemers in het MKB en niet te vergeten: veel boerenbedrijven. Blijkbaar hebben ze gemeen met elkaar dat hun verdienmodel onvoldoende inkomen oplevert. Dat heeft doorgaans met gebrek aan marktmacht en met een falende markt te maken. Binnen de waardeketen trekken ze aan het kortste eind. Wat je schrijft over sociaal-advocaten ervaren boeren al decennia lang: dalende marges, met als noodzakelijk gevolg kostprijsverlaging door mechanisering en automatisering, plus voortdurende schaalvergroting om het allemaal te kunnen betalen. En omdat het veelal gezinsbedrijven zijn hebben ze door inzet van eigen vermogen en eigen arbeid veel kosten die geen uitgaven zijn, waardoor ze onder de kostprijs kunnen (blijven) werken. Is het probleem van de sociaal-advocatuur dat de overheid c.s. het wil zien als een markt van vraag en aanbod? Weet dan dat het een falende markt is, een markt die niet oplevert wat je zou willen: een eerlijke prijs. Dat kan ook niet want er is geen koopkrachtieg vraag in de sociaal-advocatuur. Het voorzien in rechtsbijstand is geen kwestie van marktwerking maar van beschaving.

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.
Fill in the blank.