Advocaten vangen bot bij Sander Dekker

Een treurige toestand dat in Brussel de pulskorvisserij verboden is. Een enorme tegenslag voor hardwerkende vissers, maar ook, zo begrijp ik, voor het milieu en in het bijzonder de zeebodem. Vanuit de politiek is van alles gedaan om dit negatieve besluit tegen te houden, maar het heeft helaas niet mogen baten. Met name Peter van Dalen van de ChristenUnie heeft hard geknokt om het verbod te voorkomen. Daarnaast heeft ook de regering zich in de persoon van Carola Schouten met deze materie intensief beziggehouden. Dat dwingt waardering en respect af.

De eerlijkheid gebiedt dat alle inspanning waarschijnlijk ook voortkomt uit electoraal belang waardoor het ook niet toevallig is dat - in verkiezingstijd nog wel - naast Carola Schouten als minister namens de ChristenUnie en een SGP politicus ieder een kerkdienst tijdens biddag bijwoonden op Urk. Zeker, daarmee wilden zij ongetwijfeld de Urker vissers een hart onder de riem steken, maar de timing was niet verkeerd, om zomaar te zeggen. Voor zowel de ChristenUnie als de SGP zijn Urker kiezers belangrijk en zeker nu de Provinciale verkiezingen aanstaande zijn. De aandacht van deze twee christelijke partijen is volkomen terecht en verdient waardering. Dat ook vanuit electoraal oogpunt die aandacht wenselijk is, is bijvangst.

Dat laat onverlet dat het de vraag oproept waarom de sector visserij zoveel waardering en aandacht krijgt alsmede de steun van kabinet en Tweede Kamer, terwijl sociaal-advocaten hemel en aarde bewegen om steun te krijgen voor hun problemen, maar daarbij telkens achter het net vissen. Het is een pijnlijke ervaring dat de minister van Landbouw en visserij zich niet alleen solidair verklaart met de visserij, maar ook financiële middelen beschikbaar stelt, € 15 miljoen, terwijl diezelfde regering advocaten aan hun lot overlaat. Dat verwijt valt ook de Kamerleden te maken. Afgelopen week hebben de regeringspartijen, waaronder de ChristenUnie dus, en oppositiepartij SGP, moties verworpen die de (financiële) positie van sociaal-advocaten moesten verbeteren. Dat voelt als een graat in de keel.

Zeker, nu uit meerdere onderzoeken is gebleken dat de overheid eenvoudigweg te weinig vergoeding per zaak betaald aan de advocaat. Advocaten in het algemeen en sociaal-advocaten in het bijzonder spelen een belangrijke rol in de rechtsbescherming. Het betreft één van de sleutelposities in de rechtsstaat, naast de rechterlijke macht en het Openbaar Ministerie. Het is daarom onbegrijpelijk dat politici en het kabinet wel tot het gaatje gaan voor de visserijsector, maar nauwelijks zich lijken te interesseren voor de beroepsgroep van (sociaal)-advocaten. Ongetwijfeld is de visserijsector belangrijk voor de Nederlandse economie, maar feit is wel dat de Nederlandse samenleving strikt genomen wel zonder de visserijsector kan, maar niet zonder de advocatuur. Als de visserij in Nederland wegvalt, kun je vanuit het buitenland vis importeren, maar als de sociale-advocatuur omvalt, is het over en uit, want advocaten kun je nu eenmaal niet importeren.

En nogmaals, het verbod op pulskorvisserij is dramatisch voor de betreffende Nederlandse vissersvloot; daarover kan geen misverstand bestaan, terwijl bovendien het er inderdaad op lijkt dat politieke spelletjes en jaloezie het verbod mogelijk hebben gemaakt. Dat is zonder meer verwerpelijk. Ook is het terecht dat Nederlandse politici en het Nederlandse kabinet zich sterk maken voor de visserij, maar het zou een verademing zijn als diezelfde politici en datzelfde kabinet zich op dezelfde manier zouden inzetten voor de (sociale)advocatuur. En onmiskenbaar heeft de (sociale)advocatuur niet zoveel (economisch) gewicht in de schaal te leggen als de visserij, maar haar maatschappelijke waarde is kapitalen waard. Als de overheid bereid is om commerciële bedrijven als in de visserij te hulp te komen met onder andere substantiële financiële middelen, roept dat de vraag op waarom dat niet mogelijk is voor (sociaal)advocaten. Temeer omdat het recht op rechtsbijstand een sociaal grondrecht is. Als advocaten zouden vragen om geld terwijl zij al in weelde baden dan is daarvoor begrip op te brengen, maar daarvan is aantoonbaar geen sprake. Het is verbluffend om te zien hoeveel media aandacht het pulskor-verbod genereert, terwijl advocaten inmiddels al maanden pleiten voor een verbetering van hun rechtspositie. Terwijl de visserijsector miljoenen binnen hengelt, moeten advocaten met lede ogen toezien hoe kabinet en Tweede Kamer de sociale advocatuur met drogredenen om zeep lijken te helpen. Het is teleurstellend om te ervaren dat politici wel zich het vuur uit de sloffen lopen voor de vissers, maar koud blijven onder de soms werkelijk schrijnende omstandigheden waaronder veel sociaal-advocaten hun werk moeten doen. In een groot aantal gevallen werken ze zonder (behoorlijke) vergoeding.

Het zou het kabinet en politici sieren om hun terechte inspanningen en steunbetuigingen aan de vissers op gelijke wijze in te zetten voor de (sociale)advocatuur. Er is namelijk geen enkele beroepsgroep te bedenken die hoogwaardige diensten levert op professionele wijze maar daarbij haar eigen commerciële omzet moet inzetten om het tekort aan overheidsvergoedingen te compenseren. Noch het kabinet noch politici laten dat gebeuren in de visserijsector, maar dat advocaten dat wel moeten doen om het hoofd boven water te houden, vinden zij kennelijk normaal. Het geeft werkelijk te denken dat kabinet en Tweede Kamer zo weinig belang hechten aan een deugdelijk functionerende (sociale) advocatuur. Uit het feit dat politici en regeringsvertegenwoordigers zelfs hun steun komen betuigen door kerkdiensten bij te wonen, blijkt dat kabinet en Tweede Kamer in staat zijn zich sterk te maken voor zaken die zij belangrijk vinden. Gelet op de aard en de wijze van die betrokkenheid en inzet voor de visserijsector, die lof verdient, zou het toch ook mogelijk moeten zijn dat zij dat ook doen voor zo’n belangrijk onderdeel van onze democratische rechtsstaat, de advocatuur. En als ze dat niet kunnen, zou het interessant zijn om te weten waarom zij het accepteren dat (sociaal)-advocaten eenvoudigweg te weinig vergoeding mogen ontvangen en waarom advocaten niet die betrokkenheid en steun verdienen als de vissers. Het is toch werkelijk te hopen dat het kabinet en de Tweede Kamer zich vanaf nu net zo ijverig en betrokken inzetten voor  de sociale advocatuur als voor de visserij, want zij kan zo’n puls ook heel goed gebruiken.

 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.
Fill in the blank.